+ ملامت میکنم

من وجودت را احساس می کنم
که در لحظه لحظه زندگی ها جریان داری
با روی خوش می آیی
اگرچه ناراحت هستی
چه کنم که انسانم و محکوم به خطا که تو خود مرا اینگونه آفریده ای
و مرا در برابر بغضت تنها همین عذر باقیست

تو به من دل داده ای
نه از جنس سنگ
پس خورده ام مگیر که اگرشکست، فغانت نکنم

چه بسا وجودم گر از سنگ بود
بدون روح بلندت که در آن دمیده ای تاب مصائب نمی آورد
من  قطعه ای از توام

و من، وجودت را احساس می کنم
که از پس این غم ها

جز لحظه ای  شادی
نمی خواهم.