(استغناي عشق)

known from the picture

هادی دزیان — Thu, 19 Apr 2012 20:59:54 GMT

i love the way of your smile
way of your Zoom look
when look at me across the window of the picture
this is just like you only looked at me when you take the picture on every flash
i am selfish because i think all of your looks belong to me and i am never let the others to looked at by you.
...your smile belong with me even Though you yourself Neither.

برایت سیب می چیدم

هادی دزیان — Mon, 26 Mar 2012 21:48:35 GMT

تو قلبت مثله اون چشمات بزرگه

می ترسم که اگه دور شی

دلم تنگت شه و دیگه نتونه تو دلم جاشه

تو طنازی

تو یادت نقش خنده روی لبهامه

اگه دوری مثله خورشید پشت ابر

همیشه روشنایی ها منو یاد تو میندازه

تو یادت مثل فریادت بلنده

از اینجا تا ته دنیام نباشی

چشام با عشق

دنبال صدای یاد تو می گرده

یه مهری داری تو چشمات

تو مهرت مثل موهات بی شماره

بجای تک تک موهات

توی قلبم یه شاخه غنچه می کاره

تو عشقت پاکه از عمق نگاهت اینو فهمیدم

اگر بیرون نمیرفتم

... از اینجا...

تا گناهم شی...

برایت سیب می چیدم.

دنیای این روزهای من...

هادی دزیان — Wed, 15 Feb 2012 21:48:36 GMT

خدایا من برای خوب شدن فقط به یک معجزه احتیاج دارم

اگر آنقدر بزرگ نیستم که لایق معجزه ات باشم

پس آنقدر کوچک و ناچیز هستم که از روی ترحم مشمول لطف و رحمتت شوم

خدایا همه امیدم توانی بود که در من نهادی

حال که این توانم ستاندی چه کنم...

خیلی مبهوتم و حیران!!!

طی طی طی می شود این روزها اما بدون تو

هادی دزیان — Mon, 06 Feb 2012 18:55:38 GMT

تولدت مبارک عزیزم

حال که نیستی. ولی یادت همیشه با من است

روزی تنگ می شود ...

هادی دزیان — Fri, 27 Jan 2012 15:59:05 GMT

گفتم که خیلی دلم خسته است

خسته از ضربه های سرنوشت که گویی آهنگر به سنگی گداخته می زند

دلی با جنس دل نه از سنگ

خسته تر از آنی که پابه پای چشمانت پرواز کند

خسته تر از آنی که با برف زمینش زیر آفتاب آسمانی بنشیند و گرم شود

خسته تر از آنی که از این شهر سرد مسافر جزیره ات شود

دلم خسته است...

دلی که خود را در بزرگیه خود گم کرده است

دریایی که همه آبهایش رفته اند آسمان و، ابر شده اند

توان عاشقی ندارد این دل، و راه شمعت این پروانه را شعله ور می کند

دلی خسته تر از آنی که با رفتنت نمیرد...

و بعد از شب آخر، این باز مانده های احساسم را برایت می نویسم

و قبل از آنکه دوباره شنبه شود،

بگویم که دیگر دلی برای عشق ورزی نمی ماند، که مرده تر از آنییست که دوباره عاشق شود.

کویری که ابری شد، و با همه ابری که دارد، خسته تر از آنیست که در آغوش کسی دیگر بارانی شود.

باید تنگ شود، کوچک شود، تا شاید خود را پیدا کند روزی

باید آسمانش به زمین بیاید، تا دریا شود روزی

دلم...

دلم روزی پر پروازش را می گیرد از سرنوشت

که آن روز اگر سهم من باشی این را راه با تو طی میکنم

* ّFar faraway *

هادی دزیان — Thu, 08 Dec 2011 09:23:20 GMT

آنقدر دوستت داشتم که این دوری برایم عذاب است
آری...
آنقدر دور بودی که نزدیکیم را نمیدیدی
آنقدر دور بودی که که خورشید قلبم، برایت کوچک بود
آنقدر دور بودی که راهِ رفتنت را گم کردم.
آنقدر دور بودی که به تو نرسیدمو دور ماندم.
آنقدر دوری، که گویی در این دور دست چشم مرا نمی بینی که هنوز چشم انتظارت نشسته.
آنقدر دور شده ای که راهت را گم کرده ام.

در آن دور ها بمان مترسک، که مزرعه برای کلاغها جسم بی جانت را حراج کند

On the first page of our story

هادی دزیان — Tue, 18 Oct 2011 16:51:55 GMT

برای رسیدن به حس تو
راه زیادی طی می شود.
کوهها جنگل ها. بیابانها. کویر. آسمان و کهکشان...
برای رسیدن به تو سختی فراوان لازم است.
تقاص کوششی که در انتخابت نکردم . مشقتیست که در بدست آوردنت خواهم کشید.
...و چه رازیست. زیبایی از تو. دلبری از تو و خنده های به استهزا از تو...
و این گوشه. غم و اندوه با هزاران قصه از یادت سهم من .
و سهم من برای رسیدن به تو
طی نمودن راه دشواریست که به یاد چشمانت می گذرد
سهم من راه درازیست که از دشت به جنگل و از زمین به آسمان می کشاندم
و سهم من راه دراز است...

همیشه نگاه به جلد یک کتاب لازم است تا خواندنش برایم جالب شود. در اولین صفحه همه چیز به نظر روشن می آید. غافل از صفحات بعدی که دامیست برای من عاشق که به آخرش برسم. هر طوماری روزی تمام می شود و قصه آن به سر می رسد ولی این حس خواندن من است که لا یتناهیست و مرا می کشد تا روزی دیگر با دیدن جلد کتابی دیگر صفحاتش را ورق بزنم.
من فقط می گویم ولی با کنایه, تا کتابی که هیچ وقت دیگر بازش نخواهم کرد به خواندن آلوده نشود.
و من می ترسم اگر کتاب تو باز شود صفحه هایت روزی تمام شوند.
می ترسم اگر خواندنت راضیم نکند با وجدان خوانندنم چه کنم.
می ترسم ورق هایت تو را تمام کنند
و من روزی داستان تو را فقط در یادم بسپارم که روزی مستحق خواندن بودی.

از خودم پرسیدم که قصه ی تمام نشده یعنی چه
و فهمیدن قصه تمام نا شدنی همان داستانیست که هیچ وقت شروع نمی شود.

مثل ماندن تکه ای از لباس ابریشمی بر تن بوته ی تمشک

هادی دزیان — Tue, 06 Sep 2011 19:53:24 GMT

چقدر آزار دهنده است, زمان
وقتی غبارش روی خاطراتت میشند

نمی شود
نمی شود
نمی شود¹, وقتی نیستی درخت خشک آن روزها جان بگیرد
نمی شود, که یک صحرای ترک خورده با نم عکسهایت التیام یابد
نمی شود نرمی دستانت¹¹ را در رویا لمس کرد.و بوی تنت را در³ خواب دید
بوسه بر هیچ, کی می شود مثل بوسه بر یک دنیا زیبایی
این روزها⁹در تنهایی نفسم دوتکه است. بغضم سنگین و آه در گلویم فرونشسته
آهی که از حسرت⁸ تو فروخورده است

ترسناک است فراموشی, وقتی نمی خواهی. وقتی بین این همه خاطره ی تلخ⁷ یادیست که شیرین است. وقتی دور می شوی از مقصدی که می خواستی به آن برسی . وقتی گذشتی از شهری که جای زندگیست و چقدر تلخ است فراموشی, آنسان که پای خاطراتت درمیان باشد. وچقدر سخت است منتظر کسی باشی که رفته است.

جدا شد, آخرین پاره از احساسم
وقتی از تو² جدا شدم.
...ثل ما...دن تکه ای ...ز لبا... ابریشمی بر تن بوت... ی تمشک.

یادم نیست⁵تنها که می شدیم چگونه از خود بیخود می شدم. چگونه زمان در عرصه ی چشمانت می ایستاد. یادم نیست که چگونه آغوشت تسکین دردهای⁴ زمانه ام می شد. یادم نیست دیگر طعم شیرین لبانت. یادم نیست دیگر آهنگ خش دار حرفهایت. یادم نیست دیگر جنس¹⁰ گرمای عاشقانه ی نگاهت.

دیگر چگونه می توان با این همه احساس⁶ خاک خورده
یادت را تازه نگاه داشت!؟

برای تو...

هادی دزیان — Thu, 23 Jun 2011 20:50:46 GMT

برای تو می نویسم...

برای تو که از تو فقط خاطره هایت باقیست

برای تو که گرمای آغوشت هنوز روی سینه ام جاریست

برای تو که سوزش لبانت از لبانم نمی آرمد

و برای تو که ساعت زنگ دارت هنوز روی میز کنار تختم است.

و زمان ...

چقدر سخت است فراموشی وقتی نمی شود ...

هنوز دردهایم آرامش دلداریت را حسرت می خورند، آه...

و هنوز یاد تو در دلم باقیست

آنقدر سردم ...

تابستانست، خورشید سوزان، آسمان آبی،

نیست سایه ای که پناهم شود

ولی من هنوز آدم برفیم

برای تو می نویسم...

که اگر نبینمت دوباره، تا ابد آدم برفی می مانم،

و این قصه ادامه دارد...

ملامت میکنم

هادی دزیان — Wed, 11 Aug 2010 10:19:48 GMT

من وجودت را احساس می کنم
که در لحظه لحظه زندگی ها جریان داری
با روی خوش می آیی
اگرچه ناراحت هستی
چه کنم که انسانم و محکوم به خطا که تو خود مرا اینگونه آفریده ای
و مرا در برابر بغضت تنها همین عذر باقیست

تو به من دل داده ای
نه از جنس سنگ
پس خورده ام مگیر که اگرشکست، فغانت نکنم

چه بسا وجودم گر از سنگ بود
بدون روح بلندت که در آن دمیده ای تاب مصائب نمی آورد
من قطعه ای از توام

و من، وجودت را احساس می کنم
که از پس این غم ها

جز لحظه ای شادی
نمی خواهم.

*(استغناي عشق)*